عشق@دوستی@صداقت@مهربانی@شعر و ...

بلندای یلدا...

gedaali — Sat, 20 Dec 2008 19:04:51 GMT

همه شبهاي غم ابستن روز طرب است

يوسف روز ز چاه شب يلدا ايد

شب دراز است از بهر راز گفتن و حاجات خواستن و چنين است که مولانا راز و رمزي با شب داشته :

بيگاه شد بيگاه شد ، خورشيد اندر چاه شد

خورشيد جان عاشقان در خلوت ا...شد

و در مورد زيبايي شب براي عاشقان گفته :

اي خداوند يکي يار جفا کارش ده

دلبر عشوه گر سرکش خونخوارش ده

تا بداند که شب ما به چسان مي گذرد

هم عشقش ده و عشقش ده و بسيارش ده

دردانه ای برای خود خدا...

gedaali — Tue, 16 Dec 2008 19:33:18 GMT

گر مُحرم عيدند همه کعبه ستايان

تو محُرم مي باش و مکن کعبه ستايي

تبريک بر اهل ولا عيد ولايت امده
در موضع خم غدير شيرين حکايت امده

چشمان خصم مر تضي امروز نابينا شود
وحي خدا قول نبي اندر حمايت امده

گويد خدا در روز خم کامل نمودم دين خود
نعمت تمامي گشته و روز رضايت امده

گويد فراز منبري باب گرام فاطمه
مردم ز بعد من علي بهر امامت امده

يارب حبيبش دار تو هر کس که دارد حب او
خصم تو باشد ان کسي کو بي رضايت امده

امروز باشد شادي اولاد زهراي بتول
عيدي زمهدي کن طلب کو با عنايت امده

اي شافع روز جزا مولا علي مرتضي
اشفغ لنا نزد خدا وقت رعايت امده

خجسته عيد سعيد غدير خم ، عيد امامت و ولايت

بر دلدادگان مولا مبارک باد

اين سفر با هر سفر نزد پيمبر فرق داشت

با همه حج رفتنش اين حج اخر فرق داشت

زير بار ايتي‏ ، وحي از نفس افتاده بود

لحن گفتار خدا اين دفعه ديگر فرق داشت

صبحدم حق با نبي اتمام حجت كرده بود

ظهرگاه مصطفي در خم سراسر فرق داشت

هيچ كس احساس او را در غدير خم نداشت

حال پيغمبر به شكلي حيرت اور فرق داشت

پشت و روي سكه ي يك عده را انگار ديد

فعل انهايي كه با افكار در سر فرق داشت

زير رگبار نگاه ابرهاي تيره بخت

لهجه ي باراني خورشيد اخگر فرق داشت

گفت : من موسايم و هارون همراهم عليست

گرچه نزد سامريها اين برادر فرق داشت

گفت : هر كس را منم مولا ، علي مولاي اوست

حرفشان اين شد كه مقصود پيمبر فرق داشت

حلم و صبر و سکوتش ، در مدت بيست سال و اندي ، به خاطر مصالح کلي اسلام و مسلمين ، در حالي که خار در چشم و استخوان در گلو داشت حقيقتي است دردناک و شگفت انگيز که تاريخ هرگز فراموش نخواهد کرد

سر حلقه ديوانگان مولا اميرالمومنين

راز دل شيدا دلان مولا امير المومنين

خواهم که سر مستت کنم از ساغر مولا علي

هم نيست هم هستت کنم از ساغر مولا علي

شيدا شوي رسوا شوي سر مست و بي پروا شوي

مجنون در بستت کنم از ساغر مولا علي

تا غرق در مستي شوي فرمانده ي هستي شوي

يعني تهيدستت کنم از ساغر مولا علي

در بارگاه عزتش در کبرياي رفعتش

خوارت کنم پستت کنم از ساغر مولا علي

دل بر سر کويش دهي خاطر به گيسويش دهي

دلبند و پابستت کنم از ساغر مولا علي

علي عليه السلام در ان گردبادهاي اغراض و جهالت و در طوفان‌هاي کينه توزي از مطامع دنيوي ، ناشناخته بود و سخنان اتشين و مواعظ از دل برخاسته اش در دل هاي قسوت گرفته و سنگين ، کمتر اثري نداشت تا جايي که امام سر به بيابان مي‌نهاد و درد دل را تنها با خواص اصحابش در ميان مي‌گذاشت يا در سکوت عميق چاه درد تنهايي را باز مي‌گفت ، به واقع علي مظلوم تاريخ است

تا که سر زد از افق خورشيد تابان غدير
گرم شد دلهاي ما از عشق سوزان غدير

بلبل طبعم شده از يمن عيد عاشقان
با دو صد شور و نوا مست و غزلخوان غدير

سر خوش و مستيم چونان عاشقان حيدري
شکر الله گشته ايم از باده نوشان غدير

در دو عالم شيعه ي عشقيم و مست حيدريم
غوطه ور گشتيم در درياي جوشان غدير

عشق يعني رقص خون بر گرد عشق مرتضي
سر سپردن در مسير رهسپاران غدير

عشق يعني سوختن ، پرپر شدن ، پروانه وار
گرد شمع عاشقي با عشق تابان غدير

عشق يعني بي خود از خود گشتن و دلدادگي
بر علي مرتضي ان پير ميدان غدير

شد به امر خالق يکتا علي شاه ولا
گشته حجت بر همه پيغام يزدان غدير

بعد ختم المرسلين خورشيد تابان مصطفي
شد ولي شير خدا مهر فروزان غدير

در دو عالم عاشق شاه ولايت گشته ايم
اين سعادت شد نصيب از يمن احسان غدير

اتش عشق علي زد شعله ها بر سينه ها
مرحبا بر رهروان و بيقراران غدير

واقعه غديرحادثه اى تاريخى نيست كه در كنار ديگر وقايع بدان نگريسته شود ، غدير تنها نام يك سرزمين نيست ، يك تفكر است ، نشانه و رمزى است كه از تداوم خط نبوت حكايت مى كند ، غدير نقطه تلاقى كاروان رسالت با طلايه داران امامت است

ارى غدير يك سرزمين نيست ، چشمه اى است كه تا پايان هستى مى جوشد ، كوثرى است كه فنا بر نمى دارد ، افقى است بى كرانه و خورشيدى است عالمتاب

نامت اگر ادامه ي نام خدا نبود
بي شك چنين بلند و چنين دلربا نبود

مولاي من ! چگونه بگويم چگونه اي
حتي بدون عشق تو عالم بنا نبود

بگذار صادقانه بگويم كه تا هنوز
نامي به دلنشيني نام شما نبود

پروردگار نيمه شب و كيسه هاي نان
در كوفه بي تو روشني سفره ها نبود

بالايي انقدر كه چنين از تو گفته اند:
با تو كسي شبيه خدا هم صدا نبود

مانند تو خدايي من در جهان كسي
با نخل و چاه گريه و شب اشنا نبود

تو ان خداي مرد زميني كه گفته اند
روي زمين اگر تو نبودي خدا نبود

من غديرم !
برکه ارميده در دل صحرا ، اما جاري تا عمق تاريخ ، از اين کران تا ان کران و تا همه بيکران ها !

من غديرم !
چشمه جوشان عشق و ايمانم ، پيام اور ازادي انسانم

من غديرم !
طنين اواز حقيقت برکه اي از نور ، ناي سبزه زاران حيات

من غديرم !
سايه سار اميد رهايي بشر ، روح ماندگار معنا ، حديث حادثه اي والا

من غديرم !
يادگار يادها و تلاوت ارزشهاي تاريخ ، تداوم رسالت و توحيد ، بازتاب فريادهاي خورشيدي !

من غديرم !
مضربي از مهبط ادم و بهشت ، حاصل جمع عشق و ايمان و استقامت و ظفر

من غديرم !
سرشار از انديشه روشن تاريخ و صداي شادي اب در مهتاب

من غديرم !
دل مايه ابراهيم خليل ، در پي ريزي کعبه ايمان و فرا بردن پايه هاي اسلام ، تا عرش خداوندي و بارگاه کبريايي

من غديرم !
خطي از خدا تا امتداد همه تاريخ !

من غديرم !
سرشار از برکت نوحه هاي نوح و مددکار رهايي کشتي او ، در تلاطم طوفان !

من غديرم !
عرصه و ابشخور اهوان رميده ، اهواني که به عزم رهايش ، وادي به وادي به شوق مي پويند و بيابان تجلي و نور و طور را ، مي جويند

من غديرم !
فرزند سعي ساره و هجر هاجر و زمزمه ي زمزم !

من غديرم !
پاره اي از نيل که موسائيان ، به نشاط فرو رفتن در رحمت و برکت پروردگار ، در ان گام نهادند و به سلامت و ميمنت و برکت ، از ان فراز امدند

من غديرم !
جان بخش دلها ، همچون دم عيساي مسيح ، و متبرک از زهد زکرياي پيامبر

من غديرم !
ياد ايه ميثاق و کمال ، برکه اي فزونتر از دريا ، مشعل جاودان سوز مبارک

من غديرم !
معبد همه ديدگان نافذ حق بين ، و رستنگاه برگ و گل و باد و افتاب

من غديرم !
نظرگاه شبان وادي ايمن قبله گاه و راهنماي خضر نبي !

من غديرم !
کرامت دستان سبز تاريخ ، سنگ نشان همه دلدادگان دريا دل !

من غديرم !
تبلور متن متيني از راهبري همه رهروان حق جوي عدالت مدار ايمان پناه

من غديرم !
پايگاه عرفان خوشه هاي پر ثمر ايثار و عشق و تجلي و ارمان و جايگاه فرود فرشتگان و فرشته سانان و سبکباران

من غديرم !
تداوم رسالت گل سرخ ، در باغستان توحيد

من غديرم !
استمرار روزهاي افتابين و شبهاي ماهتابي

من غديرم !
بهاي هر چه ، بهارانست ، طراوت قطره قطره اي که ، از باران است... !

برکوفه و خاک علي ، اى باد صبح ، ار بگذرى
انجا به حق دوستى کز دوستان ياد اورى

خوش تحفه اى زان اب و گل ، بوسيده ، بردارى به دل
تا زان هواى معتدل پيش هواداران برى

با او بگويي : کاي ولي ، وى سر احسان و يلى
زان کيمياى مقبلى درده ، که جان مي پرورى

اى قبله روح و جسد ، وى بيشه دين را اسد
ذات تو خالى از حسد ، نفس تو از تهمت برى

کافى کف کوفى وطن ، صافى دل صوفى بدن
هم بوالوفا ،هم بوالحسن ، هم مرتضي ، هم حيدرى

هستى نبى را ابن عم ، از روى معنى لحم و دم
زان گونه بودى لاجرم ، زين گونه دارى سرورى

کفر از کفت شد کاسته ، دين از تو شد اراسته
از زير دستت خاسته ، صد چون جنيد و چون سرى

بوذر وکيل خرج تو ، سلمان رسيل درج تو
گردون چه داند ارج تو؟ تو افتاب خاورى

بر پايه علم تو کس ، زين ها ندارد دسترس
مهدى تو خواهى بود و بس ، گر مهد اين پيغمبرى

هم کوه حلمش را کمر ، هم چرخ خلقش را قمر
هم شاخ شرعش را ثمر ، هم شهر علمش را درى

علم از تو گشت اندوخته ، شرع از تو گشت افروخته
از ذوالفقارت سوخته ، ايين کفر و کافرى

ياسين ز نامت ايتي ، طاها ز علمت رايتى
کشف تو از مه غايتي ، برداشت مهر دخترى

شمعى و ماهت هم نفس ، پيشى نگيرد بر تو کس
هر چند شمع از پيش و پس ، فارغ بود ، چون بنگرى

هم تيغ داري ، هم علـم ، هم علم داري ، هم حکم
هم زهد دارى هم کرم ، ديگر چه باشد مهتري؟

از مهر در هر منزلي ، مهرى نهادى بر دلى
همچون سليمان ولي ، ديوت نبرد انگشترى

خط ترا نقاش چين ، ماليده بر چشم و جبين
کلک تو از روى زمين ، گم کرده نقش ازرى

راى تو دشمن مال را ، رويت مبارک فال را
نهج تو اهل حال را ، کرد از بلاغت ياورى

نقطه ي تشعشعها ! خال روي بسم الله
از تو مي شود روشن جاده هاي مهر و ماه

از تو شورشي در اب ، از تو خيزشي در خاك
تو چه گفته اي با نخل ؟ تو چه گفته اي با ماه ؟

در گريز اب و خاک ، لنگ مانده بود عالم
باد لطف تو پيچيد ، اتش تو شد همراه

در لطافت خلقت ، ما فقط تو را ديديم
چشم ما كه عين توست ، مي شود مگر گمراه؟

در شب فراموشي خويش و خاك و خاموشي
تا كه دست ما گيري ، چشم ما تو را در راه

در ساعتي شگفت ، مکعب شکست و بعد
مردي به جاي قبله ي مردم نشست و بعد

رکعـت شـد و نمـاز شد و حمـد و سوره شد
امـد طلسم مسجـديـان را شکــست و بعد

با يک نــفر شبيه خـودش گشـت روبرو
خود را گرفت ثانيه اي روي دست و بعد

ايات نوبري ز درخت انار چيـد
و خواند از تشهدش : از بود و هست و بعد

مثلِ مَثل شد و به زبان همه شکفت
از راه حلق در ته دل ريشه بست و بعد

چون روح در نسوج گياهان حلول کرد
يک خوشه خورد از خودش و کرد مست و بعد

مقداري از ترشح او را زمين چشيد
قيمت گرفت خاک اراضي پست و بعد

ما را ببخش ما که گناهي نداشتيم
او خواست اهل باديه را بت پرست و بعد

هر سال گفت تا که بگويند شاعران :
در ساعتي شگفت مکعب شکست وبعد...

جلوه ‏گر شد بار ديگر طور سينا در غدير
ريخت از خم ولايت مى به مينا در غدير

رودها با يكدگر پيوست كم‏كم سيل شد
موج مى‏زد سيل مردم مثل دريا در غدير

هديه جبريل بود اليوم اكملت لكم
وحى امد در مبارك باد مولى درغدير

با وجود فيض اتممت عليكم نعمتى
از نزول وحى غوغا بود غوغا در غدير

بر سر دست نبى هر كس على را ديد گفت‏
افتاب و ماه زيبا بود زيبا در غدير

بر لبش گل واژه من كنت مولا تا نشست‏
گلبن پاك ولايت شد شكوفا در غدير

بركه خورشيد در تاريخ نامى اشناست‏
شيعه جوشيده ‏ست از ان تاريخ انجا در غدير

گرچه در ان لحظه شيرين كسى باور نداشت‏
مى‏توان انكار دريا كرد حتى در غدير

باغبان وحى مى‏دانست از روز نخست‏
عمر كوتاهى ‏ست در لبخند گل ها در غدير

ديده‏ها در حسرت يك قطره از ان چشمه ماند
اين زلال معرفت خشكيد ايا در غدير؟

دل درون سينه‏ها در تاب و تب بود اى دريغ‏
كس نمى‏داند چه حالى داشت زهرا در غدير

غدير نه اغاز بود و نه انجام ، اما هر انجامي را اغاز است و هر اغازي را سر انجام ، اگر فضيلتي هست سر در خم او دارد

همه سال غدير را جشن مي گيريم شادي هاي او را پاي مي کوبيم و دست مي افشانيم از ما که جز غم ميراث نمي گذاريم ، ما باز ماندگان نسلي هستيم که از حج جز خبري از بقيع و پيامي از غدير نمي اورند ، شگفتا که از انان صفا را پرسيديم سعي غدير را گفتند ، از کعبه خبر خواستيم محله بني هاشم را نشاني دادند ، زمزم را پرس و جو کرديم نسيم فرات را تغزل کردند ، چاووش خوانديم نوحه سر دادند ، ريگهاي مشعر و منا را سوغات خواستيم غبار بيت الحزان در کام ريختند ، از حج که باز مي گشتند حاجي نمي شدند غديري بودند

غدير فاصله راهي است که ادم تا بهشت تسليم پيمود و ابراهيم تا گلستان يقين ، و نوح تا جودي امن ، و موسي تا زمين موعود ، و عيسي تا اسمان چهارم و محمد تا بيت معمور ، پايانه کارواني است که از ميان اب نيل و اتش نمرود گذشته است و سالار ان بر عصاي موسي تکيه کرده است و داود نغمه خوان شتران اوست

اينجا غدير است ان سو سقيفه و ان سوتر ...
انذار عشيره در غدير هم تنها ماند

غدير شناسنامه مردي است که راه هاي اسمان را مي دانست و چاه هاي مدينه را مي شناخت ، خانه او دري به بيت الاحزان داشت ، فرزندانش در بقيع باليدند و همان جا سر بر تيره خاک گذاشتند ، کوفه را به نام خود اراست اما ياد او در نجف ارميد ، زخم سقيفه را تا جمل مدارا کرد ، در صفين ناله برداشت و در نهروان جاي ان زخم را از دل به فرق سر برد

غدير غمنامه وحي است ، رويارويي لطف با قهر : از اسمان لطف مي باريد و زمينيان قهر مي پراکندند انجا شرري کمر شعله بست ، اما بس انگشت خيانت که بر او فرود امد و روزي چند ، غدير خموشانه گريست ، گريست و گريست تا انکه عاشورا سر بر اورد و به تسليت او امد

غدير تفسير بدر و احد و شان نزول صفين و نهروان است ، بدر عدالت مي خواست ، احد شجاعت را ارزو مي کرد ، خيبر تماشاي صداقت را تقاضا داشت ، و غدير آمين ان همه دعا و ثنا بود ، اما انان که عدالت را و صداقت را و کرامت و نجابت را اجابت نمي خواستند به يک تير چند نشانه رفتند و غدير را همان جا که زاد از پاي در اوردند

اي غدير ! تو را خواندم و علي را خواستم که تو بهين بهانه اي ، بهانه دل براي گريز از نامبرد معشوقي ، هر گاه نام تو مي ايد ياد او همه چيز را بر هم مي زند که تو اغشته ترين نام و اميخته ترين جاي با نام و ياد اويي !

غدير ، فرياد مرا بشنو و با ان جان جانان بگو که روزگار درازي است که بر کوير زندگاني ما قطره اي نباريده ، باران رحمتت را دريغ مدار !

قرنهاست که ارزومند لحظه اي از روزهايي هستيم که دارالحکومه تو حجله بخت انها بود و با لب و دهان تو زيبايي را معاشقه مي کردند ، ان روزهاي خوب شبها را به استقبال نمي رفتند تا لختي بيشتر کنار تو باشند

اي غدير ! بر تنهايي ما رحم اورده اي ؟ يا خود از گوشه نشيني به تعب افتاده اي ؟ گل مي افشانيم و مي در ساغر مي اندازيم ، باشد که با ما همراه تر شوي که پيشتر بودي و بنياد غم را سست تر از ان خواهي که جان ما را بفرسايد و تولدت را شادماني کردن نتوانيم

غدير ! تو را تهنيت بگويم يا خويش را ؟ تو را که خويش را بر نام او زدي يا خود را که نسب از او برديم و حسب بدو باختيم و به همين جرم نا بخشودني زير باران ظلم و ناجوانمردي هر روز روح مي فرساييم

اي ان خم که از تو باده ها مست اند ! ديروز تو را در گوش ما زمزمه کردند ! امروز جشنت را ميگيريم و فردا سند علي خواهان هنگام پرس و جوي فرشتگان در دادگاه محشري

اي خرم از روي تو گلزار عمر ! چه درياها که از تو گسترده اند ، چه رودخانه ها که از تو جاري اند و چه عشقهاي سوزان که شرمندگي از تو را تا ان سوي وصال پاس خواهند داشت

اي خداي غدير ! ما را که هوا خواه دولت اين روز بزرگيم قطره اي از زلال او بنوشان...

قربانگاه عشق...

gedaali — Mon, 08 Dec 2008 17:30:00 GMT

کسيکه روز قربان غير خود را کند قربان نفهميده است هرگز معني قربان را

فرا رسيدن عيد سعيد قربان مظهر اراده ، عشق و وفاداري

مطلع الظهور دلدادگي و سرسپردگي بردرگاه معشوق ازلي

بر تمام مسلمانان جهان مبارک باد

درمقام ازمايش دشوار الهي ، او بايد از ميان فرمان معبود و فرزند مولود يکي را برگزيند ، دو نسبت خيلي گرامي و بيمناک ، مگر ميشود بسادگي پذيرفت که فرزند خود را براي فرمان معشوق در زير شمشير بران و براق خونريز قرار داد و چشم از همه دوران کودکي و نوجواني و جواني او فرو بست ؟ اگر غير ابراهيم بودي ، ترک و تولا ميکردي و عذر و تبرا ميجستي ، او چنين نکرد و از مرحله امتنان به اين ازمايش پروردگار پذيرفت که جان پاره ي گرامي اش راهديه ي معبود و معشوق فراجهاني خود کند

عيد قربان است اي قربان چشمان سياهت

باز گرد از کعبه چشمم روز و شب باشد براهت

هيچ ميداني که شامم روشن است از ياد رويت

هيچ ميداني که روزم شب بود بي روي ماهت

من ندانم با که دارد روي دل جادوي چشمت

اينقدر دانم که ناز و نغمه خيزد از نگاهت

سالها شير افکني ها کردي اي اهوي وحشي

وادي ايمن شده اين روزها نخجير گاهت

شور ان شيرين دهان را دردل زمزم فکندي

اي زليخا وش که يوسف تشنه برگردد ز چاهت

عقل را ويرانه کردي ، کعبه را بتخانه کردي

چيره بر معموره اسلام شد گرد سپاهت

سيل اکنون در حريم کعبه مي پيچد چو زلفت

کافري باشد چو من تا شويد اي کافر گناهت

تا دل ياران شکستي رفتي و احرام بستي

چادري کافور گون افتاد بر موي سياهت

اشک شوقي گر فشاني در بساط قرب جانا

يادي از من کن که جويم از ميان اشک و اهت

اي دل چون سنگ تو با سينه چون عاج گفته

راز ناز سخت گيرو سر لطف گاهگاهت

با لبي ميگون که جويد بوسه زان دندان سيمين

واي اگر سنگ سيه بوسي دريغ از اشتباهت

با کراماتي که داري رو چرا در کعبه اري

قبله گاه عشق شو تا کعبه ايد در پناهت

شاهد شوق افريني ، دلنواز و دلنشيني

شيوه شيوا دليلت ، خنده شيرين گواهت

از صفا و مهرباني کعبه صاحبدلاني

باش تا طوفي کنم من هم به گرد بارگاهت

کام مشتاقان بر اور تا شود مشکور سميت

ور به عزت جا بود در بارگاه پادشاهت

دلبرا با دردمندان ناز کن اما نه چندان

کز طلب گردد پشيمان خواستار نيکخواهت

گر ز اکسير محبت جرعه اي در جام ريزي

کوه غم ايد سبکتر در نظر از پر کاهت

جاي بلبل نيست خارستان بيا تا گلشن دي

بستري سازد ز خندان غنچه و خرم گياهت

اي حاج ، اكنون به كجا ميروي ؟ به خانه ؟ به زندگي ؟ دنيا ؟ رفتن از حج ، انچنان كه امده بودي ؟ هرگز اي كه نقش ابراهيم را در اين صحنه ايفا كردي ! هنرمند خوب در شخصيتي كه نقش او را بازي مي‌كند حل مي‌شود و اگر خوب بازي كرده باشد ، كار صحنه پايان مي‌گيرد و كار او پايان نمي‌گيرد ، هنرمنداني بوده‌اند كه از نقشي كه ايفا كرده‌اند ديگر بيرون نيامده‌اند و بر ان مرده‌اند ، و تو اي كه نقش ابراهيم را بر عهده داشتي ، نه به بازي كه به عبادت ، به عشق ، از نقش ابراهيم به نقش خويش رجعت مكن

پر گشودم به سوى خانه دوست
مستى‌ام از صفاى ساغر اوست

در مقام بلند ابراهيم
سر نهادم به سجده تسليم

رفتم و يافتم نشانه عشق
سنگ شبرنگ كارخانه عشق

حجرالاسودى كه دست خداست
دست و پا بسته ، پاى بست خداست

گوئيا كان عشق در دل اوست
كه حريم بهشت منزل اوست

در صفاى تو مست و هاجروار
مى‌دويدم به شوق ديدن يار

مروه را با صفاى دل رفتم
تا صفا بر دو پاى دل رفتم

طالب و خسته تا لب زمزم
به تمناى اب كوشيدم

جان من بس كه در طلب كوشيد
زمزمم زير پاى دل جوشيد

زمزم من ز يمن نام تو بود
رستگارى من ز جام تو بود

در شميم نيايش عرفه
در صفاى هواى مزدلفه

نفس گرم تو گل افشان است
خانه از پاى بست بر جان است

در وقوف مبارك عرفات
اين منم يا خسى است در ميقات

دست بر اسمان براوردم
گر كله خواستى ، سر اوردم

بسته عشق و خسته راهم
از تو جز معرفت چه مى‌خواهم

اگر يك جرعه زمزم ، تشنه‏اى را سيراب مى‏كند ، يك قطره اشك ، صد دوزخ را خاموش مى‏سازد ، علم ، اب حيات است كه اسكندرها در پى‏انند و چشمه ان در دل است ، اگر در كعبه ، سنگى از خاك است ، اينجا جلوه دل از نور پاك است ، اگر انجا مشعر است ، اينجا مشاعر است ، اگر انجا عرفات‏ است ، اين جا معرفت است ، اگر انجا خوف‏ است ، اين جا بيم و اميد ، اگر انجا با تقصير از احرام بيرون مى‏ايند ، تقصير اين جا توبه‏ است . انجا هدى را قربانى مى‏كنند ، اين جا هديه به جانان مى‏اورند

خليل من كه به رخ كعبه دل و جان است
به راه او دل و جان چون ذبيح قربان است

شگفت نيست دل و جان فداى جانانى
كه قبله دل مشتاق و كعبه جان است

در ان منا كه تمنا و ارزوى دل است
به رسم قربان از جان گذشتن اسان است

غرض ز كعبه همان طواف خانه گل نيست
كه خانه دل ارامگاه جانانست

ميان كعبه حجاج و كعبه عشاق
هزار مرحله ره با دليل و برهان است

به كعبه انان بهر طواف خانه روند
وليك خانه خدا خويش در خراسان است

مرو به مروه صفا جوى و سعى كويى كن
كه جاى قوه نسل خليل رحمان است

امام ثامن ضامن على بن موسى
كه ذات پاكش مرات نور يزدان است

به حج اكبرت ار ارزو بود درياب
كه در زيارت اين كاخِ عرش بنيان است

ضريح اقدس او را شرف بود افزون
از انچه بيت الله را به چار اركان است

چنانكه ركن يمانى به كعبه اسلام
به ركن شرقى اين كعبه يمن چندان است

عيد قربان گرچه ايين خليل ازر است
ملت اسلام را امروز زيب و زيور است

حبذا عيدى كه سرخ از خون قربانى او
گونه اسلام و روى ملت پيغمبر است

حبذا روزى كه ابراهيم را در كوى دوست
ذبح اسماعيل از يك گوسفند اسان تر است‎

حاجيان از جان چنان بوسند ان سنگ سياه
خانه حق را كه گويى خال روى دلبر است

سالى ار يك حج بود مر حاجيان را در حجاز
در خراسان خلق را هر روزه حج اكبر است

خانه حق را اگر خواهى بپو راه حجاز
ور بخواهى صاحب ان خانه در اين كشور است

اندرين عيدى كه ملت را همه فر و بها
از نو ايين سنت پاك خليل ازر است

سعى تو مشكور باد و حج تو مبرور باد
در حريمى كز شرافت كعبه را تاج سر است

قرباني کردن اسماعيل يک بهانه بود ، مثل همه‌ بهانه‌هاي عاشقانه‌ دنيا ، مثل همه‌ موانع سختي که عاشق در مسير رسيدن به معشوق بايد از ان بگذرد ، تلخ و شيرين مثل عشوه‌ي معشوق ، سخت و اسان مثل گذشتن از خود به قصد يکي شدن با دوست ، دور و نزديک مثل لحظه‌ء وصل…

بين به عهد خود چسان كردم وفا
سوختم يكباره بر سامــــان عشق

انچــــــه گفتم در ازل اورده ام
مال و جان اندر ره جانان عشق

كاش صد جسمم بدى در راه دوست
تا شدى قربان ميـــــــــدان گاه عشق

پس خطابى امد از يزدان عشق
در زمين عشق بر سلطان عشق

كى حبيبا حبذا خوب امـــدى
با نواى عشق در ميدان عشق

من هم اندر وعـــــــــده خود صادقم
هر چه خواهى خواه از جانان عشق

مرحبا ممنون شــــدم از كار تو
خوب اوردى به جا پيمان عشق

غم مخور كه خون بهاى تو منم
از وجودت تازه شـد پيمان عشق

مکتب عشق...

gedaali — Wed, 26 Nov 2008 18:32:18 GMT

طنين بانک خوش عاشقي رسد به گوش
بيا به مدرسه عشق ثبت‏ نام کنيم
زلال زمزمه عاشقان به جام كنيم
طريق بندگي عشق را ز سرگيريم

بسيج به معناي اماده و مهيا و ساز و برگ و سامان دادن است ، اما در اصطلاح به نيروهاي مردمي داوطلبي گفته مي‌شود كه اماده‌اند در شرايط دفاعي و جنگي از كشور دفاع كنند

ز اه سينه ي سوزان ترانه مي سازم

چو ني ز مايه جان اين فسانه مي سازم

به غم گساري ياران چو شمع مي سوزم

براي اشك دمادم بهانه مي سازم

پر نسيم به خون اب اشك مي شويم

پيامي از دل خونين روانه مي سازم

در استان به خون خفتگان وادي عشق

برون ز عالم اسباب خانه مي سازم

چو شمع بر سر هر كشته مي گذارم جهان

ز يك شراره هزاران زبانه مي سازم

ز پاره هاي دل و جان شلمچه رنگين است

سخن چو بلبل از ان عاشقانه مي سازم

سر و تن و دل و جان را به خاك مي فكنم

حرفي بگوي و از لب خود كام ده مرا

ساقي ز پا فتاده شدم جام ده مرا

فرسوده دل زمشغله جسم و جان بيا

بستان ز خود ، فراغت ايام ده مرا

رزق مرا حواله به نامحرمان مكن

از دست خود باده گلفام ده مرا

بوي گلي ، مشام مرا تازه مي كند

از دست خويش باده گلفام ده مرا

عمرم برفت و حسرت مستي ز دل نرفت

اي گلعذار بوسه به پيغام ده مرا

چشمش به شكوه صبح باراني بود

جانش چو تن سپيده ، نوراني بود

تا روز بزرگ وصل ، تا فصل قرار

درياي دلش هماره توفاني بود

***

چون موج رميده ، بيقراري مي‌كرد

از مرز عقيده ، پاسداري مي‌كرد

با نقش شگرف عشق در چشمه چشم

تعليم طريق جان نثاري مي‌كرد

***

پيراهن ماهتاب ، پوشيد دلت

در خلسه جاودانه ، جوشيد دلت

در خلوت رازگون ياران خدا

لاجرعه رحيق عشق ، نوشيد دلت

***
تصوير ترا به لاله پيوند زدم

با خيزش گرم ناله پيوند زدم

گل زخم سترگ اسمانگير ترا

با زخم هزار ساله پيوند زدم

***

چندان كه صفاي نو بهاران سبزست

اواز لطيف باد و باران سبز است

اي سرخ ترين نشانه بيداري

يادت به چگاد روزگاران سبزست

***

چندان عطش و شتاب در جان تو بود

گويي گل افتاب در جان تو بود

دريا دل دشتهاي خورشيدي عشق !

خون واژه شعر ناب در جان تو بود

***

با ذكر و دعا ، فراق را معني كرد

يكرنگي و اتفاق را معني كرد

با سينه شرحه شرحه در جبهه عشق

خون واژه اشتياق را معني كرد

***

ايينه روي او ، ظهوريست شگرف

در محضر عاشقان ، حضوريست شگرف

با قامت سبز ، طالب سرخي روست

دريا نفسي كه در عبوريست شگرف

***

تو قلب تپنده بهاري اي يار

در عرصه عشق ، استواري اي يار

با تابش عاشقانه بر سينه خاك

خورشيد سترگ روزگاري اي يار

***

اينان كه به راز عاشقي اگاهند

با گرم دلان گرم رو همراهند

ياران حسيند كه با جامه سبز

در سنگر «لا اله الا اللهند»

***

در عرصه عشق ، سبز پوشت ديدم

در پهنه رزم سخت كوشت ديدم

سردار بسيج عاشقان ! در شب وصل

همسنگ يلان جرعه نوشت ديدم

***

يك دست كتاب عاشقانه اوردي

يكدست سلاح بي‌امان اوردي

رفتي به ديار سرخ جانان ، ما را

دامن ، دامن گل ارمغان اوردي

***

هرگز لبت از زمزمه خاموش مباد

جام دلت از حادثه ، مغشوش مباد

نامت كه طنين استقامت دارد

از خاطر عاشقان فراموش مباد

***

او معني افتاب را مي‌دانست

اسرار لطيف اب را مي‌دانست

با سينه‌اش از شوق شكفتن پر بود

يا فلسفه شتاب را مي‌دانست

***

وقت است كه رنگ جامه گلفام كنيم

از سرخي گل ، صداقتي وام كنيم

وين لاله نو دميده در ميدان را

ايينه خون عاشقان نام كنيم

***

شولاي سپيد صبح بر دوشت باد

رخشنده‌ترين فلق هم اغوشت باد

در بزم وصال دوست ، از شوق حضور

ان جام كه در كشيده‌اي نوشت باد

***

بيدارترين ستاره ، چشمانش بود

شب سوز‌ترين سپيده در جانش بود

وقتي كه به خون تپيده ، پر پر مي‌زد

صد لاله نو دميده مهمانش بود

ما همه شاگرد عشقيم از دبستان بسيج

تکليف عشق را نمي‌توان با ادعا روشن کرد

بايد اهل رفتن بود نه اهل سکون و سکوت

اشك و دل شكسته اينجا خريدار دارد بخوان ...

باران مي ايد

دعاي كسي كه زير باران است مستجاب است ... بخوان...

ساقی...

gedaali — Fri, 21 Nov 2008 14:52:11 GMT

دوباره خادم ميخانه بر اذان رو کرد

پياله پر شد و مِي را به سوي سجده کشاند !

تو براي اقامه ي نماز صبح به مسجد مي ايي..

يکي در خواب است .. بيدارش مي کني براي نماز !

بر نماز مي ايستي...

به سجده مي روي و همان يکي ، رستگارت مي کند !

عبد عشقم ، دم ز ساقي مي زنم ديوانه وار

لافتي الا علي لاسيف الا ذوالفقار

در ازل کاين جلوه در خاک و گل ادم نبود

مهر رخسار علي را از تجلي کم نبود

از لب لعلش دمي در طينت ادم دميد

گر نبود ان دم نشان از هستي ادم نبود

عاشقان را با رخ و زلفش عجائب عالمي

بود کاندر وي خبر از ادم و عالم نبود

جام مي بر نام او مي زد دم از دور وصال

بزم عشرت را که در ان بزم نام از جم نبود

بزم خاصان بود و با لعل لب ميگون يار

جز لب پيمانه و ساغر لبي همدم نبود

دم زدي از راز عشقش حضرت خاتم اگر

مهر خاموشي از اين لب بر لب خاتم نبود

در کتابت نام او را اسم اعظم کرده اند

زانکه حق را نامي از نام علي اعظم نبود

گر نبودي اين کرامت فيض ان صاحب کرم

نقش اين خط لفظ کرمنا بني ادم نبود

گويند علي را که خدا بود ، نبود

گويند که از خدا جدا بود ، نبود

من در عجبم ميان اين بود و نبود

اين بود چه بودي است که هم بود و نبود !!!!!

راز شب...

gedaali — Thu, 13 Nov 2008 23:33:51 GMT

سجده بر ان خدا كه نبينم نمي‌كنم

جانها فداي ان لب دربار يا علي

اي به سر زلف تو سوداي من

وز غم هجران تو غوغاي من

لعل لبت شهد مصفاي من

عشق تو بگرفت سراپاي من

من شده تو ، امده بر جاي من

گرچه بسي رنج غمت برده‌ام

جام پياپي ز بلا خورده‌ام

سوخته‌ جانم اگر افسرده‌ام

زنده‌ دلم گر چه زغم مرده‌ام

چون لب تو هست مسيحاي من

گنج منم ، باني مخزن تويي

سيم منم حاجب معدن تويي

دانه منم صاحب خرمن تويي

هيكل من چيست اگر من تويي؟

گر تو مني ، چيست هيولاي من؟

من شدم از مهر تو چون ذره پست

وز قدح باده‌ي عشق تو مست

تا به سر زلف تو داديم دست

تا تو مني ، من شده‌ام خودپرست

سجده‌ گه من شده اعضاي من

دل اگر از توست ، چرا خون كني؟

ور ز تو نبود ز چه مجنون كني؟

دمبدم اين سوز دل افزون كني

تا خوديم را همه بيرون كني

جاي كني در دل شيداي من

اتش عشقت چو برافروخت دود

سوخت مرا مايه‌ي هر هست و بود

كفر و مسلمانيم از دل زدود

تا به خم ابروت ارم سجود

فرق نه از كعبه كليساي من

كلك ازل تا كه ورق زد رقم

گشت هم‌ اغوش چو لوح و قلم

نامده خلقي به وجود از عدم

بر تن ادم چو دميدند دم

مهر تو بود در دل شيداي من

دست قضا چون گل ادم سرشت

مهر تو در مزرعه‌ي سينه كشت

عشق تو گرديد مرا سرنوشت

فارغم اكنون ز جحيم و بهشت

نيست به غير از تو تمناي من

باقي‌ام از ياد خود و فاني‌ام

جرعه‌كش باده‌ي رباني‌ام

سوخته‌ي وادي حيراني‌ام

سالك صحراني پريشاني‌ام

تا چه رسد بر دل رسواي من

بر در دل تا ارني‌گو شدم

جلوه‌ كنان بر سر ان كو شدم

هر طرفي گرم هياهو شدم

او همگي من شد و من او شدم

من دل و او گشت دلاراي من

كعبه‌ي من خاك سر كوي تو

مشعله‌ افروز جهان روي تو

سلسله‌ي جان خم گيسوي تو

قبله‌ي دل طاق دو ابروي تو

زلف تو در دير، چليپاي من

شيفته‌ي حضرت اعلي‌ستم

عاشق ديدار دل‌ اراستم

راهرو وادي سوداستم

از همه بگذشته تو را خواستم

پر شده از عشق تو اعضاي من

تا كي و كي پند نيوشي كنم؟

چند نهان بلبله‌‌ نوشي كنم؟

چند ز هجر تو خموشي كنم

پيش كسان زهد فروشي كنم

تا كه شود راغب كالاي من

خرقه و سجاده به دور افكنم

باده به ميناي بلور افكنم

شعشعه در وادي طور افكنم

بام و در از عشق به شور افكنم

بر در ميخانه بود جاي من

عشق ، علم كوفت به ويرانه‌ام

داد صلا بر در جانانه‌ام

باده‌ي حق ريخت به پيمانه‌ام

از خود و عالم همه بيگانه‌ام

حق طلبد همت والاي من

ساقي ميخانه‌ي بزم الست

ريخت به هر جام چو صهبا ز دست

ذره‌ صفت شد همه ذرات پست

باده ز ما مست شد و گشت هست

از اثر نشئه‌ي صهباي من

عشق به هر لحظه ندا مي‌كند

بر همه موجود صدا مي‌كند

هر كه هواي ره ما مي‌كند

گر حذر از موج بلا مي‌كند

پا ننهد بر لب درياي من

هندي نوبت ‌زن بام توام

طاير سرگشته به دام توام

مرغ شباويز به دام توام

محو ز خود ، زنده به نام توام

گشته ز من درد من و ماي من

اي بي‌نشانه‌اي كه خدا را نشانه‌اي
هر جا نشان توست ، ولي بي‌نشانه‌اي
تصوير شاعرانه‌اي در خود گريستن
راز بلند سوختن عارفانه‌اي

شب امد دوباره كه سو سو زند ، هر ستاره به دامان شبها
دو چشمم كمي فرصت گريه داره
تو اي شب كه مثل خود من غريبي و تنها تريني
دلت را گرفته سياهي خموشي و عشق افريني

نمي‏دانم چه سري است در شب كه اينگونه عالم و ادم را دگرگون مي‏كند و خواب را از چشمان منتظر عشق مي‏دزدد ، تو گويي همه هستي با شب پيوندي نهاني دارد، پيوندي كه دلشدگان عاشق تجلي‏اش را مي‏يابند و نجوايش را مي‏شنوند و علي كه هم عشق است و هم عاشق ، معناي شب را بهتر از هر كس مي‏شناسد ، شب محرم علي است ، شب همدرد علي است ، شب صبوري علي است ، و دوستان
علي ، نقش او را در اينه شب به روشني روز مي‏نگرند

نيمه شبهاي علي اكنده است
از مناجات و دعا و زمزمه
اسمان خانه‏اش باراني است
هر سحر از غصه‏هاي فاطمه

شب كه گل افتاب
در چمن اسمان
خواب بود
مرد ستاره به دوش
رهگذر كوچه مهتاب بود

دوباره كوچه‏هاي شب
و التهاب اسمان
دوباره زخم شانه‏ها
و بقچه بزرگ نان

منتظر ماندم من ان شب ، پشت در
تا بيايي اخم من را وا كني
باز هم مانند هر شب سفره را
تو پر از نان و پر از خرما كني
منتظر ماندم بيايي پيش من
تا كه بنشينم كنارت شادمان
مثل بابايم بخنداني مرا
تا بخندد ماه هم در اسمان

ببين ! ماهي به زير اب رفته
ز بس كه گريه كرده ، خواب رفته
گرفته پيش چشم ماه را ابر
ببين از شهر شب ، مهتاب رفته
صداي گريه مي‏ايد ز هر سو
بهاري بود و رفت از اين جهان او
همه با بغض مي‏گويند امشب :
علي كو ، واي علي كو ، واي علي كو

غریب اشنا...

gedaali — Mon, 10 Nov 2008 17:03:40 GMT

ساقى كه خود تجلى مستانه مى‏كند

ما را خمار وارد ميخانه مى‏كند

بنيانگذار شيوه ليلائيان رضاست

كز دل جنون بسازد و ديوانه مى‏كند

صد بار اگر به دست كريمش طمع كنيم

باز از كرم نگاه رئوفانه مى‏كند

از شمع جمع جان فنا گشتگان عشق

ما را نگاه صبح تو پروانه مى‏كند

سلمان تو اگر نشدم چاره كن شوم

سلمانى‏ات كه موى تو را شانه مى‏كند

هرگاه نوكر تو نفس از جگر زند

دل در هواى شوق لقاى تو پر زند

ما را عبور غمزه معشوق مى‏كشد

عاشق هميشه تن به مسير خطر زند

يك جلوه از نگاه تو اى شمس مشرقين

هر صبح و شام طعنه به شمس و قمر زند

دست مرا به شاخه طوبى گره زنيد

چشم طمع دوباره به گندم فتاده است

از مهربان نبود توقع به غير اين

راه رئوف باز به مردم فتاده است

جان را جمال جلوه جانان جلا دهد

ان دم كه ديده را به نگاهى صلا دهد

هركس كه دوست داشتنى‏تر شود به او

وى را به راه و رسم محبت بلا دهد

اى دل بگو كه ميكده حصن حصين ماست

ساقيست انكه باده لا با ولا دهد

مى‏خواست امتحان دل عاشقش كند

ورنه گداى ميكده را كى طلا دهد

ما از ازل به ميكده مستيم تا ابد

سرمايه ولاى رضا سرنوشت ماست

بى روى او چو روى به بيت و جنان كنيم

جنت جحيم و كعبه همانا كنشت ماست

ما را گدايى سر كويت عبادت است

ديگر براى ما ره و رسم تو عادت است

اى دل دخيل پنجره معرفت ببند

انكس كه شد مقرب او با سعادت است

دل در ره شوق حرمت کفتر خسته است
اي انکه درت محشر دل‏هاي شکسته است
بر کفش غلامان غمت اي شه خوبان
گرد دو جهان ناله عشاق نشسته است
تسليم رضا گرنه‏اي ، اي صيد وفادار
اي دل به کمند سر زلفين که بسته است
بر حالت پروانه خود گريه کن اي شمع
دکان دل سوخته تا صبح نبسته است
اي شاه کماندار دل زار عزيزي
در چله ابروي شما چله نشسته است

اي استان قدس تو تنها پناه من
بر خاک باد پيش تو روي سياه من
مي‏ايد از درون ضريحت شميم عشق
پيچيده در فضاي حرم سوز و اه من
چشمم به چلچراغ حريم تو روشن است
اي چلچراغ چشم تو خورشيد راه من
گلدسته‏ات منادي صوت اذان عشق
مانوس با غروب و زوال و پگاه من
مهر از فروغ گنبد پاکت گرفته وام
شمس الشموس هستي و نامت گواه من
هر صبحدم به شوق تو بيدار مي‏شوم
کافتد به بارگاه تو لختي نگاه من
اي غربت مجسم تاريخ اي امام
اي خاک پاي مرقد تو بوسه گاه من

چندان که افزون مي‏خلد خار طلب در پاي من
هر دم گرانتر مي‏شود گام فلک پيماي من
بر مرکب شوقم سوار اي از کفم برده قرار
جاري است صدها جويبار ازچشم‏ خونپالاي‏ من
من بي‏خودم از خويشتن ، بشکسته‏ام زندان تن
دارد هواي ان چمن مرغ دل شيداي من
اي دولت بيدار من ، اي صولت سرشار من
اي شوکت بسيار من ، اي سيد و مولاي من
اي در حريم پاک تو ، بس سينه‏ها صد چاک تو
من جبهه ساي خاک تو ، اينست استغناي من
بي‏مهر تو بي‏روي تو ، بي‏گفت تو بي‏گوي تو
اي واي چشم‏ اي واي جان ، اي واي دل اي واي من
ايمان ز تو ايمان گرفت ، اسلام از تو جان گرفت
جز دامنت نتوان گرفت اينست فکر و راي من
مهر ولايت در کفت ، اوج هدايت رفرفت
شمس‏الشموسي در صفت ، لنگ از مديحت پاي‏ من
اي ايمن آمن رضا ، اي حجت ثامن رضا
اي ثامن ضامن رضا ، بنگر دل در واي من
اين دل به نورت زنده کن ، اين سينه را سوزنده کن
از نور حق تابنده کن پنهان من پيداي من
اي قبله امال جان ، اگاهي از احوال جان
لطفي نما بر حال جان ، اي هوي من اي هاي من

اي دل اهل معرفت ، عاشق و اشناي تو
چشم و چراغ دل ، خاک در سراي تو
جلوه نماي نور حق ، اينه جبين تو
راه گشاي کوي او، چهره دلگشاي تو
جامه به تن دريده جان ، تا به قدم در افتدت
خامه به سر دويده کان ، نقش زند ثناي تو
سدره منتهاي دل ، پايگه براق تو
کعبه سجدگاه جان ، درگه باصفاي تو
اي به رضاي حق شده ، راضي و خاک طوس را
قبله ديگري خدا ، ساخته با رضاي تو
قبله سر سپردگان ، قبله دلفروز تو
چشمه نور نه فلک ، گنبد عرش ساي تو
من شوم از غبار هم ، بر در تو زهي شرف
زانکه شود ميسرم ، بوسه گه رداي تو
گرچه نباشد اين سخن ، در خود مدح او چمن
قبطه به بحر مي‏برد ، طبع غزلسراي تو

مريد و زائرت از هر نژاد است

خودش روز است و با شب در تضاد است

مگر شمس جمال تو که اين دل

به اين خورشيدها بي اعتماد است

براي ديدنت خورشيد را صبح

به دست اسمان ائينه داده است

به هر صورت که ايي مي پذيرم

دل از ائينه هاي بي سواد است

و هر بيتم بنامت هست مفهوم

غزلهايم تمامي مستزاد است

بدون ضرب ميرقصم به چرخش

خرابي مشرب هر گردباد است

طلب ناکرده چشمم اشک مي ريخت

همه گفتند اين اب مراد است

شدم پيغمبر تصوير و ديدم

برايم صحن ائينه معاد است

کسي فکر مسيح و نوح هم نيست

از اين ائينه ها اينجا زياد است

به ظاهر فرق دارد تاک و انگور

رضا در باطن عالم جواد است

به هويي خلق شد دنيا و عقبي

بناي عالم و ادم به باد است

يکروز ، صبح زود ، ازل بود يا ابد

فرقي نمي کند ، سر اين راه نا بلد

پا کردم عقل را و بسي راه ، دور شد

نزديک بود گم کندم کفش بي خرد

يکروز ، صبح زود رسيدم که : السلام

يکروز ، صبح ، جاي صنم گفتم : الصمد

عيسي که نيستي پدر تو امام بود

اين بار چندم است که گهواره حرف زد ؟

اي اب نونهال که يک قطره ي شما

کافيست در شکستن اندام پير سد

تو ان ستاره اي که تمام منجمان

حتي نکرده اند شبي هم تو را رصد

نام تو چيست ؟ کودک موسي ؟ نه ؟ گــُل ؟ نه ؟ سيب ؟

جايت کجاست؟ باغچه ؟ گهواره ؟ يا سبد؟

دريا کنار مرقد تو موج ميزند

ماهي و پادشاهي تو حکم جزر و مـد

از يک شروع مي شوي و هفت مرتبه

در جلوه مي روي بشوي هشتمين عدد

هر کس که ميدهد به تو از دور يک سلام

وقت جواب ، مضربي از هشت مي شود

اينجا فقط توئي و توئي اين " توئي " چه خوب!

انجا منم ، منم ، منم و اين "منم " چه بد!

من قصد کرده ام بروم مشهد الرضا

من قصد کرده ام بروم يا علي مدد

سکوت نخل..

gedaali — Fri, 07 Nov 2008 18:51:18 GMT

ديشب تمام پيرهنش را گريست نخل

اين طور عاشقانه عزادار كيست نخل؟

ديشب تمام پيرهنش ، برگ‏هاش را

انقدر گريه كرده كه انگار نيست نخل

امشب على نيامده با اه ، سمت چاه

ديگر براى ديدن بغضش نايست نخل !

ديگر براى امدنش منتظر نباش

شب‏هاى كوفه تا به ابد بى‏على ست نخل !

امشب سكوت مانده به جاى صداى او

با من بگو سكوت به معناى چيست نخل؟

تنها سكوت كرد و جواب مرا نداد

جاى جواب ، باز دوباره گريست نخل

کاش امشب باز باران ميگرفت

گريه ام راه نيستان ميگرفت

ماه کو تا بشنود درد مرا

چاه کو ان شاهد درد اشنا

اي علي سنگ صبور فاطمه

وارث قلب غيور فاطمه

چشمهايت اي طلوع دلنواز

تا ابد اي کاش مي تابيد باز

تا به کي بايد ز هجرانت سرود

شعر در وصف شهيدانت سرود

شيعيان من داغدار حيدرم

داغدار ان بهار پرپرم

بي علي ماييم و اندوهي مدام

روبروي ماست راهي ناتمام

بي علي دنيا ندارد اعتبار

واي بر ما واي بر اين روزگار

در ظلمت تنها شدنت ماه نبوده است

همپاى تو مهتاب شبانگاه نبوده است

اى ماه به ارامى از اين شمر گذشته !

جز شب ، كسى از راز تو اگاه نبوده است

اغوش كوير از دل درياى تو خالى است

انگار كسى تشنه‏تر از چاه نبوده است

انگار كه در سينه تاريخ به جز تو

ديوار دلى اين همه كوتاه نبوده است

ايينه‏تر از ابى و زنگاردلان هم

ديدند كه بر اينه ات اه نبوده است

ديدند كه تنهايى و حتى به خداوند

تشبيه تو و فاطمه بى‏راه نبوده است

چندى است تا با چاه ، خلوت مى‏كند مولا

از دردهاى خويش صحبت مى‏كند مولا

چندى است مولا مانده است و كوه غم‏هايش

شب‏هاى نخلستان و اهنگ قدم‏هايش

چندى است مولا همزبانى را نمى‏يابد

او شانه‏هاى مهربانى را نمى‏يابد

ديگر چرا بانگ سلام از در نمى‏ايد

ديگر به يارى مالك اشتر نمى‏ايد

كوفه است و خنجر در غلاف كينه پنهان است

شام است و بازار مسلمانى فروشان است

جايى كه هر جامى بگيرى سركه مى‏بينى

دريا دلى محبوس در يك بركه مى‏بينى

پيمان‏شكن‏ها فاتحان روز ميدانند

اوردگاه است و فقط منزل نشينانند

جايى كه ايمان در صف «الحكم للهى» است

نقل حديث بيشتر معيار اگاهى است

مولا اسير كوفه نامهربانى‏هاست

تنها صداى شهر ، «عرّ» نهروانى‏هاست

هر صبح در چشمانشان رنگ دغل دارند

هر شام يك بار دگر عزم جمل دارند

يك روز روى نيزه‏ها قران مى‏ اويزند

يك روز بر پيراهن عثمان مي اويزند

هر بار با يك شيوه او را خون به دل كردند

ابى كه امد از حرا در كوفه گل كردند

در كوفه چيزى از غدير خم نمى‏دانند

در كوفه تنها مرهم مولا يتيمانند

مولا شب اخر به پا مى‏خيزد از بستر

داد از شب اخر شب اخر شب اخر

مولا به راه افتاده نان اورده برخيزيد

قصد وداع با يتيمان كرده برخيزيد

اين اخرين شبگرد بيدار است مي ايد

نان اور امشب اخرين بار است مي ايد

در كوچه‏ها شمشيرهاى كين كمين كردند

تا بوده نامردان به مردان اين چنين كردند

اين كوچه‏ها مهتاب بارانند با مولا

ارامش ما قبل طوفانند با مولا

از حمد تا والناس را مرغان شبخوان هم

در چارده تحرير مى‏خوانند با مولا

انا اليه راجعون مى‏جوشد از هر سو

ايات رحمت رو به پايانند با مولا

اين قوم خواب الوده غير از نارفيقى‏ها

رفتار و كردارى نمى‏دانند با مولا

مسحور قران‏هاى روى نيزه‏ها هستند

پيراهن خونين عثمانند با مولا

شرح غدير و شام هجرت يادشان رفته است

هر چه محمد نهى كرد ، انند با مولا

در چلچراغ شام نه ، در شمع بيت المال

انصاف و داد و عدل تابانند با مولا

حالا كه دارد مى‏رود مسجد ملايك هم

فزت و رب الكعبه مى‏خوانند با مولا

مولا شب اخر به پا مى‏خيزد از بستر

داد از شب اخر شب اخر شب اخر

فرمود تا بر سفره ظرف شير نگذارند

مولا سحر مهمانى رنگين‏ترى دارند

مولاى من فرقِ به خون اغشته مى‏خواهد

شمشير با زهر جنون اغشته مى‏خواهد

مولايم از زخم حسد خوردن نمى‏ترسد

مولاى من از اين چنين مردن نمى‏ترسد

مى‏ايستد چون كوه و مى‏گيرد وضو مولا

داده است مردى را «به مولا!» ابرو مولا

از او در و ديوار خواهش كرد اما رفت

در جامه‏اش «در» چنگ زد برگرد اما رفت

تو مى‏روى و بر نمى‏گردى خدا يارت!

اشك ملايك را در اوردى خدا يارت

از روزهاى عيد زيباتر سراپايش

از لحظه‏هاى جنگ محكم‏تر قدم‏هايش

دارد در و ديوار مى‏گريد براى او

در صحن مسجد بانگ مى‏گيرد صداى او

برخيز بعد از اين نمك گير توام اى مرد

بيدار شو مشتاق شمشير توام اى مرد

لرزيد اركان زمين : تكبيره‏الاحرام

الله اكبر... اخرين تكبيره‏الاحرام

او را به سوى خويش خواند و كشته خود كرد

خون خدا محراب را اغشته خود كرد

چشم دل...

gedaali — Fri, 31 Oct 2008 19:34:18 GMT

يا علي رنج و غمم کرده اسير

دست اين خسته و درمانده بگير

يا علي مانده ز ره را درياب

زائري تشنه ام و راه سراب

ره رهي تيره و بس باريک است

راه ظلماني و بس تاريک است

عمر من بسته به مويي چه کنم

گر مرا ترک بگويي چه کنم

اندرين ورطه شود عمر تبه

يا علي ديده دل مانده به ره

گو مرا تا چه کند اين گمراه

خسته از رنج ره و بار گناه

به کجا روي نهم زين محنت

معصيت کارم و بارم ذلت

بار من سخت و همي سنگين است

لوحه بندگيم ننگين است

ز خطايي که نمودم خجلم

من زمين خورده و مغلوب دلم

نقد جان کرده ام از قافله دور

چون جوان بودم و سرمست غرور

حال با جواني و اين راه دراز

چه کنم راه نشيب است و فراز

مقصدم دور و خطر در نيش است

صخره و کوه و کمر در پيش است

يا علي پاي هوس خورده به سنگ

قفس سينه ام از غم شده تنگ

خواهم از بند نجاتم بدهي

تشنه ام اب حياتم بدهي

من گدايم تو که شاه نجفي

کان تو کم نشود با صدفي

اب درياي تو گوهر خيز است

بحر الطاف و کرم لبريز است

گر منم خار و خسي بي مقدار

توبه درگاه خدايي مختار

به غم و ناله زهرا سوگند

به سرشک رخ ليلا سوگند

شافع روز جزا باش که دل

نشود نزد خداوند خجل

شرم از خبط و گنه گر هوس است

يا علي شرم ز روي تو بس است

سالها در جستجوي حضرت عشقيم ، عشق

باديه پيماي کوي حضرت عشقيم ، عشق

دست از جان شسته و پا از کمند گيسوان

عاشق تاري ز موي حضرت عشقيم ، عشق

ديده بر بستم اگر از عارض نيکوي دوست

عاشق خلق نکوي حضرت عشقيم ، عشق

جلوة رخسار وي برد از کف ما اختيار

گر که عمري روبروي حضرت عشقيم ، عشق

حسرت گفت و شنودي بر لب ما نيست نيست

تا خموش از گفتگوي حضرت عشقيم ، عشق

ساقيا بشکن سبوهاي سفالين را که ما

مست از جام و سبوي حضرت عشقيم ، عشق

ارزو بگذار و ما را رها کن ساقيا

تا که ما در ارزوي حضرت عشقيم ، عشق

دچار تا نشوى ، عشق را نمى فهمى
تو هيچ از من و اين ماجرا نمى فهمى
رفيق ، نسبت من مى رسد به مجنون اه..!
و عشق سهم من است و شما نمى فهمى
بدون ان كه بفهمم شدم دچار عشق
تو خنده مى كنى اما ، مرا نمى فهمى!
خيال مى كنى ايا كه من پشيمانم
خيال مى كنى ايا ، و يا نمى فهمى !
منم كه شهره شهرم به عشق ورزيدن
خيال توبه ندارم ، چرا نمى فهمى
ز عشق گفتم و ها.. حاضرم به تكرارش
بگو كه حرف مرا تا كجا نمى فهمى
و حرف اخر من : عشق اختيارى نيست
دچار تا نشوى ، عشق را نمى فهمى

بهانه...

gedaali — Thu, 23 Oct 2008 17:27:18 GMT

عشق بيماريست بيماری فوق جنون
هر که گويد يا علی بر او سرايت مي کند

من يک تب عاشقانه ام ، يا مولا

بی تاب ترين بهانه ام ، يا مولا

تو ان غزل سروده بارانی

در ابری شاعرانه ام ، يا مولا

من مثل صدای خستگی دلتنگم

يک خواهش عاجزانه ام ، يا مولا

می خواست مدد ز نام تو ای گل سرخ

شب کرده ترين جوانه ام ، يا مولا

حالی ست شقايقی که در فصل دعا

می سوخت تمام خانه ام ، يا مولا

شبگرد سکوت يا علی گويان بود

در خلوت عاشقانه ام ، يا مولا

ديدم که تو بارانی و سبز امده ای

با دست زدی به شانه ام ، يا مولا

گفتی دل تب دار بيا همراهم

گفتم که خجل روانه ام ، يا مولا

ذکر تو تلاوتی از سوره عشق

محتاج تب شبانه ام ، يا مولا

تو سبز ترين بارش يک الهامی

در ناب ترين ترانه ام ، يا مولا

در حريم کعبه محرم بر طواف کوي تو

من به گرد کعبه مي گردم به ياد روي تو

ما و دل اي مهدي دين بر نماز استاده ايم

من به پيش کعبه ، دل در قبله ي ابروي تو

از پي تقصير جان دارم که قرباني کنم

موقع احرام اگر چشمم فتد بر روي تو

يارب ز تو دلنواز شد اوازم
بی ياد تو سوزی نبود در سازم

با پنجه عارفانه و زخمه عشق
از اتش هجر نغمه ای می سازم

اي عشق همه بهانه از توست
من خامشم اين ترانه از توست

اين بانگ بلــــند صبــحـــگاهي
وين زمـــــزمه شبانه از توست

مـن انـدوه خـــويش را نـدانـــم
اين گـريهء بي بهانه از توست